← Wszystkie zabiegi

Terapia wisceralna – trzewna

Ciało ludzkie codziennie ulega napięciu – spowodowanemu stresem, urazem lub złymi nawykami. Organizm ludzki to nie pojedyncze organy, ale ciało jako całość. Istota leczenia polega nie na przyniesieniu chwilowej ulgi, lecz na usunięciu przyczyn dolegliwości.

Czym jest terapia trzewna?

Terapia wisceralna jest postępowaniem leczniczym, którego celem jest przywrócenie prawidłowego napięcia, elastyczności i ruchomości narządów wewnętrznych. Organy są otoczone i „podwieszone" przez system powięzi, które poprzez krezki, więzadła i otrzewną przytrzymują je i łączą.

Ten system, szczególnie w tylnej ścianie jamy brzusznej, może powodować zmiany napięć w całym układzie powięzi oraz poprzez system połączeń tkankowych wywoływać bóle w miejscach przyczepów (np. bóle pleców, stawów krzyżowo-biodrowych) lub w miejscach znacznie bardziej odległych (np. w barku czy szyi).

Technika terapeutyczna

W terapii wisceralnej terapeuta wykorzystuje dłoń – jednocześnie jako instrument diagnostyczny i narzędzie terapeutyczne. Techniki stosowane w terapii trzewnej wprowadzają bodziec stymulujący odpowiedź organizmu, zachowując pełny szacunek dla ludzkiego ciała. Terapeuta nie narzuca własnej woli – jedynie manipuluje procesami, które uległy zaburzeniu.

Przykład z praktyki

Przyczyną bólu lędźwiowego w 90% przypadków są niedrożne jelita, zastoje na poziomie zastawki krętniczo-kątniczej, esicy lub skumulowany w jelitach gaz fermentacyjny. Wszystko to powoduje przeciążenia na przyczepach ściennych otrzewnej w okolicy lędźwiowej. Terapia manualna na poziomie jamy brzusznej eliminuje napięcia i uelastycznia połączenia między narządami, zmniejszając tym samym wpływ czynników trzewnych na dolegliwości bólowe.

Wskazania

  • Bóle lędźwiowe i krzyżowe
  • Bóle w obrębie barku i szyi o niejasnej przyczynie
  • Problemy trawienne: zaparcia, wzdęcia, refluks
  • Bóle stawów krzyżowo-biodrowych
  • Napięcia po operacjach jamy brzusznej
  • Dolegliwości układu moczowego

Terapia wisceralna jest obok technik mięśniowo-powięziowych i czaszkowo-krzyżowych główną składową osteopatii. Praca na narządach wewnętrznych daje możliwość diagnostyki i leczenia objawów znajdujących się zazwyczaj w znacznej odległości od miejsca przyczyny bólu lub schorzenia.